KGB (Komitet Bezpieczeństwa Państwowego) powstał w marcu 1954 roku jako następca takich struktur jak CzeKa i NKWD, a jego działalność zakończyła się w październiku 1991 roku. Ten potężny organ państwowy kierował policją polityczną, wywiadem i kontrwywiadem oraz wojskami wewnętrznymi i ochrony pogranicza, stosując inwigilację i dezinformację, przez co w propagandzie nazywany był „tarczą i mieczem partii”. W jego strukturze znajdowało się dziewięć zarządów głównych, w tym wywiad (I), kontrwywiad (II), walka z dysydentami (V) i ochrona dostojników (IX), a także specjalne oddziały do zadań specjalnych, tzw. mokryje dieła. Utworzenie KGB poprzedziło aresztowanie i egzekucja Ławrientija Berii po śmierci Stalina, a pierwszym przewodniczącym został generał Iwan Sierow, który wcześniej osobiście przeprowadził aresztowanie 16 przywódców polskiego podziemia. W trakcie rozpadu ZSRR komitet został podzielony, a jego główne komórki przekształcono w rosyjskie służby, takie jak FSB, Służba Wywiadu Zagranicznego i Federalna Służba Ochrony.