کشاورزی در ترکیه یکی از ارکان اصلی اقتصاد این کشور است و ترکیه در جمع ده تولیدکننده برتر محصولات کشاورزی جهان قرار دارد؛ این کشور بزرگترین تولیدکننده فندق، زردآلو و پونه کوهی در دنیاست. حدود نیمی از اراضی ترکیه به کشاورزی اختصاص دارد و این بخش با بهکارگیری ۱۵٪ از نیروی کار، بیش از ۵٪ از تولید ناخالص داخلی و ۱۰٪ از صادرات کشور را تأمین میکند و برای سال ۲۰۲۴ بیش از ۳۸۰ میلیارد لیر یارانه به آن اختصاص یافته است. با وجود توانمندیهای تولیدی، ترکیه همچنان واردکننده خالص گندم (عمدتاً از روسیه و اوکراین) است و قصد دارد توافقنامه اتحادیه گمرکی با اتحادیه اروپا را به محصولات کشاورزی نیز تعمیم دهد. از منظر تاریخی، آتاتورک کشاورزی را «اساس اقتصاد» خواند و رشد تولیدات این بخش بهویژه پس از طرح مارشال با مکانیزاسیون شتاب گرفت، هرچند تا پایان قرن بیستم سهم کشاورزی از اشتغال به ۳۵٪ کاهش یافت. مهمترین چالشهای زیستمحیطی شامل انتشار گازهای گلخانهای ناشی از دامداری (نیمی از انتشارات بخش کشاورزی)، آتشزدن غیرقانونی کاه و کلش، و لزوم سازگاری با تغییرات اقلیمی بهویژه در منطقه دریای اژه است.