Ο Ίων ο Χίος (ακμή 451/48 π.Χ.) ήταν ένας πολυτάλαντος αρχαίος Έλληνας ποιητής, που γεννήθηκε περίπου το 484-481 π.Χ. στη Χίο και διακρίθηκε στην τραγωδία, τον διθύραμβο και την πεζογραφία, γράφοντας στην ιωνική διάλεκτο. Οι ελληνιστικοί σχολιαστές τον θεωρούσαν εφάμιλλο των τριών μεγάλων τραγικών, ενώ η ιδιαίτερη ταυτότητά του ως κοσμοπολίτη Χίου που έζησε στην Αθήνα τον καθιστά πολύτιμη πηγή για την κλασική περίοδο. Φίλος του πολιτικού Κίμωνα, υπήρξε δριμύς κατήγορος του Περικλή, τόσο για προσωπική ερωτική αντιζηλία όσο και για το ρητορικό του ύφος, ενώ γνώρισε προσωπικά τον Αισχύλο και τον Σοφοκλή. Η πρώτη του τραγωδία ανέβηκε το 452 π.Χ., και παρότι κέρδισε μόνο μία φορά στους τραγικούς αγώνες, νίκησε και στους διθυραμβικούς, γιορτάζοντας τη νίκη του προσφέροντας κρασί σε όλους τους Αθηναίους. Απεβίωσε πριν το 421 π.Χ., αφήνοντας πίσω του πολυάριθμα έργα (από 12 έως 40 τραγωδίες), καθώς και το περίφημο απόφθεγμα: «Ενός εκάστου αρετή τριάς: σύνεσις και κράτος και τύχη». Η πολυειδεία του και οι προσωπικές του μαρτυρίες για την αθηναϊκή πολιτεία τον αναδεικνύουν σε μοναδικό παρατηρητή του χρυσού αιώνα, με τον γιο του, Τυδέα, να εκτελείται το 413/2 π.Χ. ως αττικίζων.