Η έκλειψη ηλίου συμβαίνει όταν η Σελήνη παρεμβάλλεται ανάμεσα στον Ήλιο και τη Γη, μειώνοντας το φως που δέχονται ορισμένες περιοχές, και διακρίνεται σε μερική, ολική ή δακτυλιοειδή, με το φαινόμενο να λαμβάνει χώρα τουλάχιστον δύο φορές ετησίως (μέγιστο πέντε). Η ολική έκλειψη είναι σπάνια και εντυπωσιακή, καθώς ο δίσκος της Σελήνης καλύπτει πλήρως τον ήλιο για λίγα λεπτά, χάρη σε μια απίστευτη κοσμική σύμπτωση: ο Ήλιος είναι περίπου 400 φορές μεγαλύτερος από τη Σελήνη, αλλά και 400 φορές πιο μακριά από τη Γη, με τη διάρκεια της ολικότητας να μπορεί να φτάσει θεωρητικά τα 7:32 λεπτά και το πλάτος της σκιάς τα 267 χιλιόμετρα. Ιστορικά, η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά προέρχεται από την Κίνα το 2136 ή 2159 π.Χ., όπου οι αστρονόμοι Χο και Χι αποκεφαλίστηκαν επειδή δεν προέβλεψαν το φαινόμενο, ενώ αναφορές υπάρχουν και στην Οδύσσεια του Ομήρου (1178 π.Χ.) και στον Αρχίλοχο (648 π.Χ.). Το 585 π.Χ. σηματοδοτεί την πρώτη πιθανή πρόβλεψη από τον Θαλή τον Μιλήσιο, η οποία σταμάτησε τον πόλεμο μεταξύ Μήδειων και Λυδών. Ενώ στην αρχαιότητα οι εκλείψεις θεωρούνταν κακός οιωνός, σήμερα αποτελούν το «αποκορύφωμα» των ουράνιων φαινομένων, με πολλούς ανθρώπους να ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο για να βιώσουν την ολικότητα έστω και για λίγα λεπτά.