Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ αποτέλεσε τον κρατικό φορέα κύριας ασφάλισης των μισθωτών στην Ελλάδα, που θεσπίστηκε το 1934, αν και η ουσιαστική του λειτουργία ξεκίνησε το 1937 επί δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά. Παρά τις έντονες αντιδράσεις από επαγγελματικά σωματεία και τράπεζες, το ταμείο επεκτάθηκε γρήγορα, καλύπτοντας περίπου 350.000 ασφαλισμένους μέχρι το 1940, ενώ ο πόλεμος και η Κατοχή το οδήγησαν σε οικονομική κατάρρευση. Μετά τον πόλεμο, το θεσμικό του πλαίσιο αναδιαμορφώθηκε με τον αναγκαστικό νόμο του 1951, ο οποίος καθόρισε τις παροχές για δεκαετίες. Το ΙΚΑ διέθετε δικό του δίκτυο υγείας, το οποίο αργότερα συγχωνεύθηκε στο ΕΣΥ και τον ΕΟΠΥΥ, ενώ η επικουρική του ασφάλιση μεταφέρθηκε στο ΕΤΕΑΜ το 2002. Έτσι, το ΙΚΑ εξελίχθηκε από ένα κατακερματισμένο σύστημα δεκάδων ταμείων σε έναν ενιαίο κρατικό πυλώνα κοινωνικής προστασίας, αποτελώντας τον ακρογωνιαίο λίθο του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος.