Westnijlkoorts is een door muggen overgebrachte virusziekte, vooral verspreid door het geslacht Culex, waarbij vogels het belangrijkste virusreservoir vormen en zoogdieren zoals mensen en paarden fungeren als 'dead-end hosts' die het virus niet verder kunnen doorgeven. Het virus werd voor het eerst vastgesteld in 1937 in Oeganda, maar bereikte in 1999 Noord-Amerika (New York), waar het zich via gemigreerde vogels en muggen in vier jaar tijd tot aan de westkust verspreidde. In Europa leidden de warme en vochtige zomer van 2018 tot uitbraken in landen als Italië, Griekenland en Servië, met 400 gevallen en 22 doden, een fenomeen dat het Europees Centrum voor Ziektepreventie toeschrijft aan klimaatverandering en internationale contacten. Bij mensen levert een infectie bij 80% geen klachten op, 20% krijgt milde symptomen, maar 0,7% kampt met ernstige complicaties zoals encefalitis of meningitis, waarbij vooral 50-plussers risico lopen. Er bestaat nog geen effectieve behandeling, en na infectie kunnen zelfs motorische stoornissen en spierzwakte ontstaan. Opvallend is dat kraaiachtigen (zoals kraaien en eksters) dienen als 'signaalvogels', want hun massale sterfte duidt op introductie van het westnijlvirus, zoals gebeurde in Noord-Amerika door een gemuteerde stam.