Een meertrapsraket is een raket die bestaat uit meerdere loskoppelbare trappen, elk met eigen motoren en brandstof, die tijdens de vlucht één voor één worden afgestoten om het gewicht te verminderen. Dit principe, gebaseerd op de raketvergelijking van Tsiolkovski, is essentieel omdat een chemische eentrapsraket vrijwel nooit genoeg snelheid haalt om een stabiele baan om de aarde te bereiken; door lege trappen af te werpen wordt de raket lichter en kunnen volgende trappen sneller worden. Een groot voordeel is de flexibiliteit: elke trap kan een ander motortype bevatten (bijv. voor de atmosfeer of vacuüm), en raketten kunnen ook "trap 0"-boosters aan de zijkant hebben, zoals de anderhalftraps Atlas LV-3B die twee hulpmotoren afwierp. De keerzijde is dat het systeem complexer en duurder is, en het afstoten maakt herbruikbaarheid erg moeilijk. Vastebrandstofraketten gebruiken vaak vier trappen vanwege kortere brandduur, terwijl vloeibarebrandstofraketten meestal twee of drie trappen hebben; bij het ontkoppelen van die laatste moeten kleine stuwers de brandstof echter stabiel in de tanks houden, omdat deze door gewichtloosheid gaan zweven.