การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมัน คือการแปลงเสียงและตัวอักษรไทยเป็นตัวอักษรละติน โดยมีหลักเกณฑ์หลายแบบ แต่ที่ใช้เป็นทางการในประเทศไทยคือฉบับของราชบัณฑิตยสถาน ซึ่งปรับปรุงล่าสุดเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2542 และเป็นมาตรฐานสำหรับป้ายชื่อถนน หนังสือราชการ และเอกสารทั่วไป ในอดีตตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ชาวต่างชาติ เช่น โปรตุเกสและลาลูแบร์ ได้ถ่ายเสียงภาษาไทยตามความเข้าใจของตนโดยไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว เช่น การบันทึกคำว่า “สยาม” (Sião) “กล้วย” (cloüey) หรือ “สับปะรด” (saparot) ต่อมา พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงวางแนวทางแรกในปี พ.ศ. 2456 ในบทความ The Romanisation of Siamese Words จากนั้นรัฐบาลได้ประกาศหลักเกณฑ์อย่างเป็นทางการครั้งแรกในวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2482 และในปี พ.ศ. 2485 จอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้ออกประกาศเพิ่มให้การเขียนชื่อบุคคลไทยต้องถอดเสียงให้ตรงสำเนียงไทย ห้ามบิดผันเป็นชื่อต่างชาติ ปัจจุบันหลักเกณฑ์ฉบับปี 2542 ยังใช้เป็นมาตรฐานหลักสำหรับการถอดเสียงภาษาไทยเป็นโรมันทั่วประเทศ