سندرم پرتوی حاد (ARS)، که به آن بیماری یا مسمومیت تابشی نیز گفته می‌شود، در اثر قرار گرفتن کوتاه‌مدت در معرض دوزهای بالای پرتوهای یونیزان (بیش از ۰.۷ گری) ایجاد می‌شود و علائم اولیه آن مانند تهوع، استفراغ و از دست دادن اشتها ممکن است ظرف یک ساعت بروز کند. این سندرم به سه نوع اصلی تقسیم می‌شود: خونساز (۰.۷ تا ۱۰ گری)، گوارشی (۶ تا ۳۰ گری) و عصبی-عروقی (بیش از ۳۰ گری) که در دوزهای بالا، سلولهای در حال تقسیم سریع را تخریب کرده و آسیب DNA را به وجود میآورد که میتواند غیرقابلترمیم باشد. تشخیص بیماری بر اساس سابقه پرتوگیری، علائم بالینی و آزمایشهای مکرر شمارش کامل خون صورت میگیرد. درمان عمدتاً مراقبتهای حمایتی از جمله تزریق خون، آنتیبیوتیکها و در موارد خاص پیوند سلولهای بنیادی است و در صورت آلودگی با ید رادیواکتیو، مصرف یدید پتاسیم توصیه میشود. این بیماری بهطور کلی نادر است، اما رویدادهایی مانند بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی و فاجعه هستهای چرنوبیل تعداد زیادی از مردم را درگیر کرده و موجب عوارض بلندمدت مانند لوسمی و سایر سرطانها در میان بازماندگان شدهاند. سندرم پرتوی حاد با سندرم مزمن پرتوگیری که در اثر مواجهه طولانی با دوزهای پایین تابش رخ میدهد، کاملاً متفاوت است.