Weto ustawodawicze to uprawnienie głowy państwa do zawieszenia wejścia w życie aktu prawnego uchwalonego przez parlament, które dzieli się na weto mocne (definitywnie kończące procedurę legislacyjną) oraz weto słabe (możliwe do obalenia przez parlament). W Polsce, zgodnie z Konstytucją z 1997 r., Prezydent może skierować ustawę do ponownego rozpatrzenia przez Sejm, który może odrzucić weto większością 3/5 głosów, ale prawo to nie obejmuje ustawy budżetowej ani zmian konstytucji. Dodatkowo, w sytuacji końca kadencji Sejmu, Prezydent korzysta z tzw. weto mocnego wynikającego ze zwyczaju dyskontynuacji prac parlamentarnych, co pokazuje, że zwyczaj jest także źródłem prawa w Polsce. Historycznie prawo weta podlegało ewolucji – nie istniało w Konstytucji marcowej (zawieszenie przysługiwało Senatowi), a pojawiło się w Konstytucji kwietniowej, w PRL oraz w Małej Konstytucji. W praktyce najczęściej używali go Aleksander Kwaśniewski (35 razy) i Karol Nawrocki (42 razy do sierpnia 2026 r.), a najrzadziej Bronisław Komorowski (zaledwie 4 razy).