Opłata miejscowa (potocznie nazywana „opłatą klimatyczną”) to lokalna danina pobierana od osób czasowo przebywających w celach wypoczynkowych, turystycznych lub szkoleniowych w miejscowościach o szczególnych walorach uzdrowiskowych, klimatycznych i krajobrazowych. Podstawę prawną jej poboru stanowi ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, a jej dokładna wysokość jest ustalana przez rady gmin, co powoduje duże różnice w stawkach w całym kraju. W 2025 roku nad morzem obowiązuje ona m.in. w Gdańsku (3,31 zł), Mielnie (3,30 zł), Międzyzdrojach (3,30 zł) i Rewalu (3 zł). W rejonach górskich wysokie stawki wprowadzono np. w Karpaczu (3,50 zł) i Szklarskiej Porębie (3,30 zł), natomiast w Białce Tatrzańskiej czy Bukowinie Tatrzańskiej wynosi 2,50 zł. Opłatę uiszczają wszyscy goście, niezależnie od celu pobytu, a mimo pozornie niskich stawek stanowi ona istotne źródło dochodu dla lokalnych budżetów turystycznych. Ciekawostką jest, że w wielu miejscowościach istnieje limit ilości dni pobytu, po którym opłata przestaje być naliczana, co warto sprawdzić przed wyjazdem.