Ένα γεγονός μαζικού αφανισμού είναι μια δραματική και ταχεία πτώση της βιοποικιλότητας, που συμβαίνει όταν ο ρυθμός εξαφάνισης ξεπερνά κατά πολύ τον ρυθμό δημιουργίας νέων ειδών, με τον φυσικό ρυθμό υποβάθρου να είναι μόλις 2-5 οικογένειες θαλάσσιων ζώων ανά εκατομμύριο χρόνια. Σε μια ορόσημο μελέτη του 1982, οι Τζακ Σεπκόσκι και Ντέιβιντ Ράουπ εντόπισαν πέντε μεγάλες μαζικές εξαφανίσεις μετά την Κάμβρια Έκρηξη, αν και το Μεγάλο Οξειδωτικό Γεγονός θεωρείται ίσως το πρώτο μεγάλο. Ο μεγαλύτερος από αυτούς ήταν ο Πέρμιος-Τριασικός αφανισμός πριν από 252 εκατομμύρια χρόνια, ο οποίος εξάλειψε έως και το 96% όλων των ειδών, ενώ ο πιο διάσημος είναι ο Κρητιδικός-Παλαιογενής πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους. Άλλα σημαντικά γεγονότα περιλαμβάνουν την Ορδοβίκια-Σιλούρια (450-440 εκατ. χρόνια) και την Ύστερη Δεβόνια (375-360 εκατ. χρόνια), ενώ οι επιστημονικές εκτιμήσεις για τον συνολικό αριθμό τους ποικίλλουν από πέντε έως πάνω από είκοσι, ανάλογα με τα κριτήρια. Τέλος, η σημερινή ανθρωπογενής κρίση βιοποικιλότητας συχνά χαρακτηρίζεται ως η "έκτη εξαφάνιση", υπογραμμίζοντας τον πρωτοφανή αντίκτυπο της ανθρώπινης δραστηριότητας στον πλανήτη.