Η ηφαιστειακή έκρηξη είναι η ορμητική έξοδος μάγματος, τέφρας και αερίων από τον πόρο ενός ηφαιστείου ή από ρωγμές, και οι ηφαιστειολόγοι διακρίνουν τρεις βασικούς τύπους: τις μαγματικές (αποσυμπίεση αερίου που προωθεί τη λάβα), τις φρεατικές (υπέρθερμος ατμός χωρίς απελευθέρωση μάγματος) και τις φρεατομαγματικές (άμεση επαφή μάγματος με νερό). Εντός αυτών των κατηγοριών, οι ασθενέστερες εκρήξεις ανήκουν στον χαβάιο και τον υποθαλάσσιο τύπο, ενώ οι ισχυρότερες είναι οι πελέιες, οι πλίνιες και οι υπερ-πλίνιες. Η εκρηκτική ισχύς μετράται με τον Δείκτη Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας (VEI), μια λογαριθμική κλίμακα από το 0 έως το 8 που βασίζεται στον όγκο του εξερχόμενου υλικού. Αξιοσημείωτο είναι ότι κάποια ηφαίστεια μπορούν να παρουσιάσουν χαρακτηριστικά διαφορετικών τύπων στην ίδια σειρά εκρήξεων, καθιστώντας την ταξινόμηση πολύπλοκη αλλά και συναρπαστική για τους επιστήμονες.