Fortuna to rzymska bogini losu, szczęścia i nieszczęścia, będąca odpowiednikiem greckiej Tyche, której kult wprowadzono w Rzymie już w VI wieku p.n.e., przypisując go królowi Serwiuszowi Tuliuszowi. Jej męskim odpowiednikiem był Fors, a łączono ich w jedno bóstwo Fors Fortuna; czczono ją jako opiekunkę miast, żeglarzy i narodu rzymskiego, a cesarz August ufundował jej ołtarz jako Fortunie Redux (bóstwu szczęśliwego powrotu). W sztuce przedstawiano ją najczęściej z rogiem obfitości, sterem i kołem (rota Fortunae), często z zawiązanymi oczami, co symbolizowało ślepy, nieprzewidywalny los. Jej kult był niezwykle popularny w cesarstwie, a najsłynniejsze sanktuarium z wyrocznią, poświęcone Fortunie Primigenii, znajdowało się w Praeneste (dzisiejsza Palestrina), gdzie z czasem utożsamiano ją z boginią Izydą. Fortuna przetrwała w kulturze dzięki powiedzeniom takim jak fortis Fortuna adiuvat (śmiałym szczęście sprzyja) oraz „fortuna kołem się toczy”, a nawiązywali do niej m.in. Jan Kochanowski i Juliusz Słowacki. Od jej imienia pochodzi również używane w Polsce imię Fortunat (i żeńskie Fortunata).