Η ελευθερία ορίζεται ως η δυνατότητα δράσης κατά βούληση, ενώ διακρίνεται σε επιμέρους μορφές όπως η ατομική, η κοινωνική, η πολιτική και οι εσωτερικές ελευθερίες. Η ατομική ελευθερία, η οποία συνδέεται με την ιδέα της ιδιωτικότητας, εδραιώθηκε στην Ευρώπη μέσω του κινήματος του Διαφωτισμού μετά το τέλος της φεουδαρχίας, ενώ η κοινωνική ελευθερία διασφαλίζει ίσες ευκαιρίες και περιλαμβάνει την ελευθερία έκφρασης, εργασίας και ανεξιθρησκίας. Σε πολιτικό επίπεδο, η συμμετοχή μέσω ψήφου και διαλόγου βρίσκει το ιδανικό της παράδειγμα στην Αθηναϊκή δημοκρατία, αν και η σύγχρονη αντιπροσωπευτική δημοκρατία την παρέχει πιο περιορισμένα. Επιπλέον, υπάρχουν οι εσωτερικές ελευθερίας, όπως η πνευματική (απέναντι στην προπαγάνδα και τα δόγματα) και η ψυχολογική (απέναντι σε φόβους και ανασφάλειες). Στη φιλοσοφία, η έννοια συνδέεται με την ελεύθερη βούληση και τον ντετερμινισμό, όπου συζητείται εάν τα φαινόμενα καθορίζονται πλήρως από προηγούμενα γεγονότα, χωρίς όμως να αποκλείεται ο ρόλος του ανθρώπου στη διαμόρφωση του μέλλοντος.