Η πτώχευση είναι η νομική κατάσταση ενός εμπόρου ή εμπορικής εταιρείας που αδυνατεί μόνιμα και ολοκληρωτικά να εξοφλήσει τους πιστωτές του, κηρύσσεται μόνο με δικαστική απόφαση και ρυθμίζεται από το πτωχευτικό δίκαιο. Πρόκειται για μια συλλογική διαδικασία, όπου οι πιστωτές δεν δρουν ατομικά, αλλά ενεργούν από κοινού μέσω ενός συνδίκου, με στόχο την εκποίηση της περιουσίας του οφειλέτη και την ισότιμη ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων. Παλαιότερα, η πτώχευση συνοδευόταν από αυστηρές κυρώσεις και κοινωνικό στιγματισμό του οφειλέτη· ωστόσο, από τη δεκαετία του '60 συνειδητοποιήθηκε ότι η επιχειρηματική αποτυχία συχνά οφείλεται σε οικονομική ατυχία και όχι σε δόλο, οπότε οι νόμοι (όπως ο ελληνικός νόμος του 1983 για προβληματικές επιχειρήσεις) άρχισαν να εστιάζουν στη διάσωση της επιχείρησης και στη διαφύλαξη των θέσεων εργασίας. Αυτή η "εξυγιαντική" προσπάθεια απαιτούσε κρατική ενίσχυση, οδηγώντας σε φαινόμενα μερικής κρατικοποίησης και διαστράβλωσης του ανταγωνισμού. Γι' αυτό, από τη δεκαετία του '90 και έπειτα, οι ευρωπαϊκές νομοθεσίες στράφηκαν ξανά στην παραδοσιακή αποστολή του πτωχευτικού δικαίου, δηλαδή στην ικανοποίηση των πιστωτών, χωρίς ωστόσο να επαναφέρουν το τιμωρητικό πλαίσιο, ενώ οι σύγχρονες νομοθετικές τάσεις συνεχίζουν να ανανεώνονται για την εξισορρόπηση των συμφερόντων.