Zatrzymanie to środek przymusu polegający na krótkotrwałym pozbawieniu wolności, stosowany przez Policję, CBA, Straż Graniczną oraz inne organy ścigania, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie popełnienia przestępstwa i obawa ukrycia się lub zatarcia dowodów. Każdy obywatel ma prawo do tzw. ujęcia obywatelskiego osoby na gorącym uczynku, pod warunkiem niezwłocznego przekazania jej organom ścigania. Zatrzymany ma zagwarantowane prawa, takie jak informacja o przyczynach, prawo do adwokata, tłumacza i pomocy medycznej, a maksymalny czas trwania zatrzymania wynosi 48 godzin – w przypadku wniosku prokuratora o areszt sąd ma kolejne 24 godziny na decyzję. Osoba zatrzymana może złożyć zażalenie do sądu, które musi być rozpatrzone w ciągu 7 dni, a uznanie zatrzymania za bezpodstawne daje podstawę do ubiegania się o odszkodowanie od Skarbu Państwa. Co istotne, polskie prawo nie przewiduje obligatoryjnej instytucji habeas corpus, ale zgodnie z Europejską Konwencją Praw Człowieka i Pakietem Obywatelskich gwarantuje każdemu prawo do odwołania się do sądu. Podstawę prawną stanowią głównie przepisy Kodeksu postępowania karnego z 6 czerwca 1997 r. (art. 243-248) oraz akty dotyczące konkretnych służb, takich jak ustawa o Policji z 1990 roku.Zatrzymanie to środek muzyzny polegający na krótkotrwałym pozbawieniu wolności, stosowany przez Policję, CBA, inne uprawnione organy ścigania, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie przestępstwa i obawa ukrycia się lub zatarcia śladów. Każdy obywatel ma prawo ująć osobę na gorącym uczynku, ale musi ją niezwłoczne przekazać odpowiednim służbom. Zatrzymany ma obowiązek być poinformowanym o przyczynach i przysługujących mu prawach (adwokat, tłumacz, pomoc medyczna), a zwolnienie lub doprowadzenie do sądu musi nastąpić w maksymalnie 48 godzin (sąd ma kolejne 24 godziny na decyzję o tymczasowym aresztowaniu). Osoba zatrzymana może złożyć zażalenie do sądu, które jest rozpatrywane w terminie do 7 dni, a w razie bezprawności zatrzymania przysługuje jej roszczenie o odszkodowanie od Skarbu Państwa. W polskim prawie nie ma instytucji obligatoryjnego habeas corpus, ale wymogi konstytucji i międzynarodowych paktów gwarantują odwołanie do sądu. Podstawę prawną stanowi głównie Kodeks postępowania karnego z 6 czerwca 1997 r. (art. 243-248).