Kociewie to region etnograficzny położony na Pomorzu Gdańskim, na zachodnim brzegu Wisły, w dorzeczu Wdy, Mątawy, Wierzycy i Motławy, obejmujący między innymi Pojezierze Starogardzkie i wschodnią część Borów Tucholskich. Jego granice wyznacza się z trzech perspektyw – administracyjnej (w obrębie województwa pomorskiego i kujawsko-pomorskiego), geograficznej (według koncepcji Jerzego Szukalskiego) oraz językowej (na podstawie badań Kazimierza Nitscha). W regionie wyróżniano niegdyś kilka grup etnicznych, takich jak Lasacy, Feteracy, Górale czy Piaskarze, z których obecnie powszechnie funkcjonuje jedynie określenie „Lasacy”. Pierwszy zapis nazwy, w formie Gociewie, pochodzi z 10 lutego 1807 roku z meldunku pułkownika Hurtiga do gen. Jana Henryka Dąbrowskiego, a współczesna forma Kociewie została spopularyzowana w XIX wieku przez Floriana Ceynowę i Oskara Kolberga. Historycy, tacy jak Gerard Labuda, upatrują początków odrębności tego regionu już w średniowiecznych podziałach plemiennych, natomiast inni, np. Jan Powierski, wskazują na jej nowożytne korzenie. Obecnie Kociewie jest żywym regionem kulturowym, którego tożsamość opiera się na folklorze, gwarze oraz malowniczym krajobrazie doliny Wisły i Wdy.