Het Aelmere (later ook wel Almere) was in de middeleeuwen een groot meer of binnenzee, gelegen op de plek waar nu het IJsselmeer ligt. Het water ontwikkelde zich uit het oudere Flevomeer, dat in 44 na Christus al door de Romeinse geograaf Pomponius Mela werd beschreven. Binnen dit meer lag het eiland Flevo, waaruit later Urk en Schokland ontstonden, en de naam 'Aelmere' duikt voor het eerst op in een heiligenleven van Bonifatius, die in 753 over dit water naar Friesland voer. De naam is Germaans voor 'groot meer', en de stad Almere is hier zelfs naar vernoemd. In de vroege middeleven was het water zoet tot zwak brak, en de Utrechtse kerk bezat er visrechten. Door zeespiegelstijging, veenafgraving door de Friezen en stormvloeden zoals de Allerheiligenvloed van 1170 veranderde het Meer uiteindelijk in de Zuiderzee.