Μια βροχή μετεώρων (ή διάττοντες αστέρες) είναι ένα εντυπωσιακό ουράνιο φαινόμενο που συμβαίνει όταν η Γη διέρχεται από σμήνη σωματιδίων, συνήθως υπολείμματα κομητών, και τα σωματίδια αυτά φαίνεται να «πηγάζουν» από ένα συγκεκριμένο σημείο του ουρανού, το ακτινοβόλο σημείο. Η βαρυτική έλξη πλανητών όπως ο Δίας, καθώς και η πίεση της ηλιακής ακτινοβολίας, διαμορφώνουν αυτά τα ρεύματα σωματιδίων, δημιουργώντας λεπτά «νήματα» ή κενά στη βροχή. Η σύνδεση των βροχών με τους κομήτες επιβεβαιώθηκε το 1872, όταν μια θεαματική καταιγίδα διαττόντων (περίπου 100 ανά λεπτό) εμφανίστηκε από το σημείο όπου αναμενόταν ο Κομήτης Μπιέλα, ο οποίος είχε διαλυθεί το 1845. Κάθε μέρα, πάνω από 100 τόνοι λεπτής διαστημικής σκόνης πέφτουν στη Γη, ενώ περίπου 1.000 μετεωρίτες φτάνουν στην επιφάνεια κάθε χρόνο, αν και τα 2/3 χάνονται στους ωκεανούς. Τα «πεφταστέρια» που βλέπουμε είναι στην πραγματικότητα μικρά σωματίδια που αναφλέγονται από την τριβή τους στην ατμόσφαιρα, απομεινάρια από την αρχή του ηλιακού συστήματος.