Bezrobocie to zjawisko społeczne, w którym część osób zdolnych do pracy i gotowych ją podjąć nie znajduje zatrudnienia. W Polsce jego szczegółową definicję prawną określa ustawa z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, która zastąpiła wcześniejsze przepisy z 2022 r. Zgodnie z kryteriami Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), za bezrobotnego uznaje się osobę w wieku 15–74 lat, która nie pracowała w badanym tygodniu, aktywnie poszukiwała zajęcia i była gotowa je rozpocząć, przy czym długotrwale bezrobotny to ktoś pozostający bez pracy przez co najmniej 12 miesięcy. Główne przyczyny tego problemu to wysokie koszty pracy dla pracodawców, niedopasowanie popytu i podaży na rynku (bezrobocie strukturalne) oraz sztywne i opresyjne prawo pracy, choć psychologia wyróżnia aż 5 etapów przechodzenia przez sytuację utraty zatrudnienia, od obawy i szoku, przez optymizm, aż po pesymizm i fatalizm. Warto pamiętać, że stopa bezrobocia – czyli liczba bezrobotnych podzielona przez aktywnych zawodowo – nie jest miarą idealną, ponieważ zależy od arbitralnych kryteriów prawnych, zmieniających się w czasie i różnych w zależności od państwa.