Ο Φώτης Κόντογλου (Αϊβαλί, 8 Νοεμβρίου 1895 – Αθήνα, 13 Ιουλίου 1965) ήταν Έλληνας ζωγράφος, αγιογράφος και συγγραφέας, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην αναζήτηση της αυθεντικής «ελληνικότητας» μέσω της επιστροφής στην παράδοση. Ως κεντρική μορφή της «Γενιάς του ’30», έφερε επανάσταση στη βυζαντινή εικονογραφία και επηρέασε βαθιά μαθητές του όπως ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Νίκος Εγγονόπουλος. Αφού σπούδασε στην Αθήνα, μετέβη στο Παρίσι το 1914 όπου κέρδισε το πρώτο βραβείο για την εικονογράφηση του βιβλίου Η Πείνα του Κνουτ Χάμσουν, ενώ το 1922 αναγκάστηκε να γίνει πρόσφυγας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Σημαντικό μέρος της δράσης του αποτέλεσε η συντήρηση βυζαντινών μνημείων, όπως οι τοιχογραφίες του Μυστρά, ενώ το 1933 απέκτησε το πτυχίο του για να διδάξει στο Κολλέγιο Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι οικονομικές δυσκολίες τον οδήγησαν να πουλήσει ακόμη και το σπίτι του για ένα σακί αλεύρι και να συνεργαστεί με το περιοδικό Κουαδρίβιο, ωστόσο η πολύπλευρη προσφορά του παραμένει θεμελιώδης για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη.