خاموشی هسته‌ای (Nuclear blackout) پدیده‌ای است که در اثر انفجار سلاح هسته‌ای ایجاد شده و با یونیزه کردن هوا یا انتشار ذرات بتا، ارتباطات رادیویی و سیستم‌های رادار را مختل می‌کند و آنها را برای ردیابی و هدایت دقیق ناکارآمد می‌سازد. این اثر از نخستین روزهای آزمایش‌های هسته‌ای شناخته شده بود، اما نخستین بار در سال ۱۹۵۸ در آزمایش‌های هاردتک و آرگوس در خارج از جو مشاهده شد و تداخلی به وسعت هزاران کیلومتر ایجاد کرد. این پدیده چنان نگران‌کننده بود که ایالات متحده و شوروی مهلت قانونی غیررسمی آزمایش‌ها را نقض کردند تا داده‌های بیشتری درباره این اثر و پالس الکترومغناطیسی جمع‌آوری کنند. خاموشی هسته‌ای تهدیدی جدی برای سامانه‌های ضد موشک بالستیک بود و یکی از دلایل اصلی لغو برنامه LIM-49 Nike Zeus در اواخر دهه ۱۹۵۰ به شمار می‌رفت. کشف کلیدی این بود که این اثر در فرکانس‌های بالاتر مانند بسامد فرابالا و ریزموج سریع‌تر از بین می‌رود، بنابراین طرح‌های بعدی دفاع موشکی از این رادارها برای کاهش آسیب‌پذیری استفاده کردند.