Piorun kulisty to niezwykle rzadkie zjawisko meteorologiczne, które objawia się jako świecąca, poruszająca się kula o średnicy od 1 cm do 1,5 m, trwająca od kilkunastu do kilkudziesięciu sekund i wydająca syczące dźwięki. Choć najczęściej pojawia się podczas burz, zdarza się też przy słonecznej pogodzie, a jego jasność porównywana jest do stuwatowej żarówki. Naukowcy wciąż spierają się o jego naturę – jedna z głównych hipotez, autorstwa Johna Abrahamsona i Jamesa Dinnissa, zakłada, że powstaje on z rozgrzanego krzemu unoszonego z gleby po uderzeniu pioruna, co potwierdzili badacze z Uniwersytetu Telawiwskiego. Inna teoria, zaproponowana przez Josefa Peera i Alexandra Kendla, sugeruje, że piorun kulisty to jedynie złudzenie optyczne wywołane stymulacją mózgu przez pole magnetyczne lub skutek padaczki. Mimo licznych prób laboratoryjnych, odtworzenie tego zjawiska w pełni naturalnych warunkach pozostaje wyzwaniem, co czyni je jedną z najbardziej fascynujących zagadek atmosferycznych.