شعر فرانو جریانی نو در شعر معاصر ایران است که در سال ۱۳۸۱ توسط اکبر اکسیر، شاعر آستارایی، همراه با منصور بنی‌مجیدی و داوود ملک‌زاده بنیان نهاده شد و با درون‌مایه طنزآمیز و بازی با کلمات ساده، ضرب‌المثل‌ها و اصطلاحات عامیانه شناخته می‌شود. این جریان پس از افول شعر دهه هفتاد ظهور کرد و مانیفست آن در کتاب «بفرمایید بنشینید صندلی عزیز» از اکسیر آمده است. داوود ملک‌زاده با انتشار نوشته‌هایی در مجله بلم (۱۳۸۴) نقش مهمی در شناساندن فرانو داشت، اما بعدها به دلیل ضد عشق و ضد سیاست بودن آن از این جریان فاصله گرفت. فرانو با ویژگی‌هایی مانند ایجاز، طنز و استفاده از اصطلاحات عامیانه، شباهت‌هایی با گلستان سعدی دارد و شاعرانی مانند حامد اشرف‌زارعی با کتاب «تاناکورا» در این جریان فعالیت کرده‌اند. این جریان در بستر شعر پست‌مدرن ایران شکل گرفت که رضا براهنی و علی باباچاهی نیز در آن نقش داشتند، اما منتقدان فقدان عشق و سیاست را ایراد بزرگ آن می‌دانند.