ฟารัด

สรุปสาระสำคัญ: หน่วยฟารัด (Farad)

ฟารัด (Farad) เป็นหน่วยวัดความจุไฟฟ้าในระบบเอสไอ (SI) ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ ไมเคิล ฟาราเดย์ (Michael Faraday) นักวิทยาศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง โดยตัวเก็บประจุจะมีค่า 1 ฟารัด เมื่อประจุไฟฟ้า 1 คูลอมบ์ทำให้เกิดความต่างศักย์ 1 โวลต์ และเนื่องจากหน่วยฟารัดมีขนาดใหญ่เกินไป ค่าความจุที่ใช้จริงจึงมักอยู่ในช่วง ไมโครฟารัด (μF) นาโนฟารัด (nF) หรือ พิโคฟารัด (pF) ขณะที่ซูเปอร์คาปาซิเตอร์ในยุคใหม่สามารถให้ค่าได้ถึงระดับกิโลฟารัด (kF) เพื่อใช้ในงานที่ต้องการพลังงานสูง

ตัวเก็บประจุ ซึ่งเป็นอุปกรณ์หลักที่ใช้วัดค่านี้ ประกอบด้วยเพลตนำไฟฟ้าสองแผ่นคั่นด้วยฉนวน (ไดอิเล็กทริก) โดยมีต้นกำเนิดจาก ขวดเลย์เดน (Leyden Jar) ในศตวรรษที่ 18 ซึ่งเป็นอุปกรณ์เก็บประจุแรกเริ่ม ปัจจุบันตัวเก็บประจุผลิตด้วยเทคนิคหลากหลาย เพื่อรองรับค่าตั้งแต่เฟมโตฟารัดจนถึงฟารัด และทนแรงดันได้ตั้งแต่ 2-3 โวลต์จนถึงหลายกิโลโวลต์

สำคัญที่ควรทราบคือ ฟารัด ต่างจาก ฟาราเดย์ (Faraday) ซึ่งเป็นหน่วยเก่าสำหรับวัดปริมาณประจุ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยคูลอมบ์ และค่าผกผันของความจุเรียกว่า อีลาสแตนซ์ทางไฟฟ้า (electrical elastance) ซึ่งมีหน่วยเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า "daraf" (สะกดกลับเป็น reverse ของ farad)