Oplichting is een strafbaar misdrijf waarbij de dader iemand door bedrog van geld of goederen berooft, vastgelegd in artikel 326 van het Nederlandse Wetboek van Strafrecht en artikel 496 van het Belgische Strafwetboek. Juridisch verschilt het van misbruik van vertrouwen doordat het bedrog vóór de verkrijging van het goed plaatsvindt, en het civiele recht biedt slachtoffers mogelijkheden om dergelijke rechtshandelingen te vernietigen. Oplichters spelen slim in op menselijke zwakheden zoals hebzucht, ijdelheid, eenzaamheid of goedgelovigheid, maar ook op gebrekkige controle binnen organisaties. De dader is vaak sociaal vaardig, gebruikt snelheid en psychologische druk zodat het slachtoffer geen tijd heeft om na te denken, en maakt soms gebruik van vermommingen of gehackte accounts; sommigen geloven zelfs zelf in hun verhaal, zoals Charles Ponzi met zijn ponzifraude. Daarnaast zetten oplichters regelmatig lokvogels in die zich als neutrale derden voordoen om groepsdruk te creëren, bijvoorbeeld bij piramidespelen, waardoor twijfelaars overgehaald worden om toch mee te doen.