„Odkrycie Ameryki” to termin odnoszący się do dotarcia Krzysztofa Kolumba do tego kontynentu w 1492 r., ale w rzeczywistości pierwsi ludzie (mongoloidalni łowcy z Azji) przybyli tam przez Beringię już 40 000–17 000 lat temu, a pierwszym Europejczykiem był wiking Leif Eriksson (na początku XI w.). W XV w. udoskonalenia żeglugi (m.in. karawela, busola, astrolabium) pozwoliły Portugalii i Hiszpanii organizować dalekomorskie ekspedycje w poszukiwaniu drogi do Indii po przyprawy – Bartolomeu Dias opłynął Przylądek Dobrej Nadziei w 1488 r., a Vasco da Gama dotarł do Indii w 1498 r. Kolumb, wierząc w kulistość Ziemi, przekonał królową Izabelę Kastylijską do sfinansowania wyprawy na zachód; 3 sierpnia 1492 r. wypłynął z trzema karawelami i 12 października dotarł do wyspy San Salvador (Bahamy), sądząc, że to Japonia. Po powrocie zorganizował jeszcze trzy wyprawy, docierając do Wenezueli, Hondurasu i Panamy, jednak dopiero Amerigo Vespucci stwierdził, że to nowy, nieznany kontynent, który nazwano od jego imienia Ameryką. Termin „odkrycie” jest dziś krytykowany jako europocentryczny, ponieważ nie można odkryć miejsca zamieszkanego przez innych – krytykę tę zapoczątkował m.in. Edmundo O'Gorman w 1958 r., a w 1977 r. ONZ zaproponowała Dzień Ludności Rdzennej. Debata na dobre rozgorzała w 1992 r. (500-lecie), gdy w obu Amerykach wybuchły protesty przeciwko hucznym obchodom rocznicy.