دستمزد پایین به درآمد یک کارگر تمام‌وقت گفته می‌شود که در لبه خط فقر قرار دارد و بر اساس تعریف سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، دستمزد ناخالصی است که کمتر از دو سوم متوسط دستمزد ناخالص ملی کارکنان تمام‌وقت باشد. از اواخر دهه ۱۹۸۰، این بخش به دلیل جهانی‌سازی و تغییرات فنی به‌شدت گسترش یافت و مشاغل کم‌مهارت با کاهش دستمزد مواجه شدند، در حالی که دستمزد مشاغل ماهر افزایش یافت. در آلمان، اجرای اصلاحات هارتز باعث ظهور بخش کم‌دستمزد شد؛ چنانکه گرهارد شرودر، صدراعظم وقت، در ۲۸ ژانویه ۲۰۰۵ در مجمع جهانی اقتصاد داووس از لیبرال‌کردن بازار کار دفاع کرد. گروه‌های در معرض خطر بالای دستمزد پایین شامل زنان، جوانان، افراد کم‌سواد و کارکنان پاره‌وقت هستند؛ طبق پژوهش موسسه کار و صلاحیت (IAQ) دانشگاه دویسبورگ-اسن، خطر دریافت دستمزد پایین (زیر ۹.۳۰ یورو در ساعت) برای کارگران بدون صلاحیت حرفه‌ای ۴۶.۶ درصد و برای زنان این گروه ۵۳.۴ درصد است. مفاهیم مرتبط مانند حداقل دستمزد (قانونی) و دامپینگ دستمزد (رفتار کارفرمایان برای کاهش دستمزد) نیز در این زمینه مطرح می‌شوند.