در سال ۱۴۰۲ (۲۰۲۳)، اعتراضات گسترده‌ای از سوی بازنشستگان اقشار مختلف ایران مانند تأمین اجتماعی، مخابرات، نفت و بازنشستگان کشوری در ده‌ها شهر از جمله تهران، اهواز، اصفهان، تبریز، مشهد و کرمانشاه برگزار شد. علت اصلی این اعتراضات، تورم شدید، سقوط حقوق به زیر خط فقر و نارضایتی از مصوبه دستمزد سال ۱۴۰۲ (افزایش تنها ۲۷ درصدی) بود که آن را تبعیض‌آمیز و ناکافی می‌دانستند. از اوایل فروردین تا اردیبهشت، معترضان با تجمع در مقابل فرمانداری‌ها و ادارات تأمین اجتماعی و حتی دست زدن به اعتصاب در پروژه‌هایی مانند پالایشگاه آبادان و پتروپالایش، خواستار رسیدگی به مطالبات صنفی و معیشتی خود شدند. بازنشستگان مخابرات در این میان بسیار فعال بودند و با شعارهایی مانند «مخابرات حیا کن، به وعده‌هات عمل کن» و «رزمندگان دیروز، گرسنگان امروز»، اعتراض خود را به وضعیت اقتصادی و بی‌توجهی مسئولان اعلام کردند. این اعتراضات که با شعارهایی علیه دولت و مجلس همراه بود، نشان‌دهنده عمق بحران معیشتی و شکاف روزافزون بین سیاست‌های دولتی و نیازهای حیاتی این قشر از جامعه بود.