بحران آب ایران در سال ۱۴۰۴ به عنوان یکی از شدیدترین بحران‌های آبی تاریخ کشور توصیف شده است؛ به‌گونه‌ای که مقامات رسمی هشدار داده‌اند تهران و سایر مناطق پرجمعیت ممکن است طی چند هفته با قطع کامل آب مواجه شوند. ریشه‌های این بحران در ترکیبی از خشکسالی پنج‌ساله، کاهش بارندگی سالانه از ۲۸۰ به کمتر از ۱۵۰ میلی‌متر، تغییرات اقلیمی و دهه‌ها سوءمدیریت دولتی نهفته است. بر اساس آمار وزارت نیرو، پرشدگی سدها در استان‌های پرجمعیت مانند تهران، اصفهان و خراسان رضوی به زیر ۱۰ درصد سقوط کرده و بخش کشاورزی که ۹۳ درصد آب کشور را مصرف می‌کند، با روش‌های آبیاری کهنه و کشت محصولات آب‌بر، وضعیت را تشدید کرده است. رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان در شهریور ۱۴۰۴ صراحتاً اعلام کرد: «ما مشکل آب داریم… پشت سدها آب نداریم و زیر پایمان را هم خالی کردیم.» نظرسنجی مؤسسه GAMMAN نیز نشان می‌دهد ۷۵ درصد مردم ناکارآمدی حکومت را عامل اصلی این بحران می‌دانند و کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند تا سال ۱۴۲۰ بارندگی‌ها ۱۰ تا ۲۵ درصد دیگر کاهش یابد و بخش کشاورزی به‌طور کامل نابود شود. عیسی کلانتری، وزیر سابق کشاورزی، با هشدار «ورشکستگی منابع آبی» تأکید کرده که بخشی از آسیب‌های وارده به منابع آب کشور دیگر قابل جبران نیست.