مجری تلویزیونی نقشی فراتر از یک گویندهٔ ساده دارد؛ او مدیر بحثها در برنامههای گفتگومحور است و باید با نگاه به دوربین، حرکات طبیعی دست و چهره، و تعامل هوشمندانه با میهمانان، ارتباطی مؤثر با مخاطب برقرار کند. برخلاف گوینده که فقط متنی را میخواند، مجری مهارتهای تخصصی متعددی دارد و حرکاتش چه از پیش طراحیشده و چه بداهه، باید کاملاً طبیعی باشد تا بیننده را خسته نکند. راز ماندگاری یک مجری در علاقهٔ واقعی به موضوع برنامه، هماهنگی اجرا با اهداف برنامه و مهمتر از همه، صداقت با مخاطب است که اعتماد عمومی را جلب میکند. در ایران، منوچهر نوذری در سال ۱۳۳۷ بهعنوان نخستین مجری تلویزیون تاریخساز شد، اما دوران طلایی مجریان حرفهای از اواخر دههٔ ۷۰ با عادل فردوسیپور و برنامهٔ پربینندهٔ «نود» آغاز گردید. پس از او، ستارگانی چون فرزاد حسنی، رضا رشیدپور، احسان علیخانی (با «ماه عسل»)، علی ضیا، رامبد جوان (با «خندوانه») و مهران مدیری (با «دورهمی») به برندهای محبوب تلویزیون ایران تبدیل شدند و میلیونها بیننده را جذب کردند.