หลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ประเทศไทยเกิดการลุกฮือของเกษตรกรในหลายจังหวัดเพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลลดหนี้สินและประกันราคาข้าวที่เป็นธรรม แต่คำร้องถูกเพิกเฉย จนนำไปสู่การก่อตั้ง สหพันธ์ชาวนาชาวไร่แห่งประเทศไทย (สชท.) ซึ่งเป็นองค์กรอิสระของเกษตรกร และสามารถผลักดันให้มีการตรา พระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 เพื่อกำหนดมาตรฐานค่าเช่าที่ดินในภาคเหนือ อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวนี้สร้างความไม่พอใจแก่ชนชั้นปกครองและเจ้าของที่ดิน ส่งผลให้แกนนำ สชท. จำนวน 21 คน ถูกลอบสังหารระหว่างปี พ.ศ. 2517–2523 โดยเฉพาะในจังหวัดเชียงใหม่ สร้างบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวและยุติความพยายามปฏิรูปของเกษตรกรในที่สุด โดยปัญหาพื้นฐานมาจากความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจอย่างรุนแรง เนื่องจากเกษตรกรซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของประเทศกลับมีรายได้เฉลี่ยต่อหัวเพียง 49 ดอลลาร์สหรัฐ เทียบกับคนเมืองที่สูงถึง 428 ดอลลาร์สหรัฐ ทำให้การต่อสู้ครั้งนี้สะท้อนความไม่เป็นธรรมในสังคมไทยยุคเปลี่ยนผ่านประชาธิปไตยได้อย่างชัดเจน