Alvleesklierkanker (pancreascarcinoom) is een steeds vaker voorkomende ziekte; in Nederland werden in 2014 al 2.292 mensen gediagnosticeerd, meestal tussen hun 65e en 85e levensjaar, terwijl het aantal sterfgevallen in de EU tussen 1992 en 2016 steeg van 56.072 naar 90.591. In 85% van de gevallen betreft het een ductaal adenocarcinoom, dat ontstaat uit de cellen van de alvleeskliergang; daarnaast bestaan zeldzamere neuro-endocriene tumoren zoals insulinomen en gastrinomen. De klachten treden vaak pas laat op en bestaan uit algehele zwakte, onbedoeld gewichtsverlies, verminderde eetlust en buikpijn; wanneer de tumor in de kop van de alvleesklier zit, kan deze de galweg afsluiten, wat leidt tot geelzucht, donkere urine en lichtgekleurde ontlasting. Belangrijke risicofactoren zijn roken, overmatig alcoholgebruik, overgewicht en diabetes. De enige kans op langetermijnoverleving is een operatieve verwijdering, zoals de Whipple-operatie (pancreatoduodenectomie), maar slechts 15-25% van de patiënten komt hiervoor in aanmerking; de overigen krijgen palliatieve zorg, bijvoorbeeld door het plaatsen van een stent om de galwegen open te houden. Omdat de ziekte vaak pas in een laat stadium wordt ontdekt, is de behandeling lastig en is de prognose over het algemeen slecht.