Oto kompleksowe streszczenie artykułu w języku polskim:

W Polsce oficjalny tytuł szefa rządu to prezes Rady Ministrów, który obowiązuje od 1921 roku, a wcześniej (w latach 1917–1921) funkcję tę określano mianem „prezydenta ministrów”. Obecnie, zgodnie z Konstytucją RP z 2 kwietnia 1997 roku, premier jest powoływany przez prezydenta w tzw. systemie trzech kroków, co oznacza, że musi uzyskać wotum zaufania w Sejmie. Historia tego urzędu obejmuje wiele epok – od Księstwa Warszawskiego, przez rządy narodowe okresu powstań, aż po II Rzeczpospolitą (1918–1939), gdzie premierzy sprawowali władzę w międzywojniu. W czasie II wojny światowej i po niej istniał także rząd na uchodźstwie (do 1990 roku), który po 5 lipca 1945 roku utracił międzynarodowe uznanie, podczas gdy w kraju władzę sprawowały rządy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wyłaniane na podstawie kolejnych aktów prawnych, m.in. ustaw z 1944 i 1947 roku oraz konstytucji z 1952 roku. W III Rzeczypospolitej (od 1989) procedurę powoływania gabinetu regulowały najpierw nowela kwietniowa z 1989 roku, następnie tzw. Mała Konstytucja z 1992 roku, a od 17 października 1997 roku obowiązuje już wspomniana współczesna konstytucja. Ta ewolucja przepisów odzwierciedla przemiany ustrojowe – od systemów autorytarnych ku demokracji, w której rola premiera i zasady tworzenia rządu są precyzyjnie określone w prawie konstytucyjnym.