Altın standardı, bir ülkenin para biriminin sabit bir altın miktarına endekslendiği ve banknotların devlet güvencesiyle altına çevrilebildiği bir parasal sistemdir. Bu sistem, 1870'lerden itibaren uluslararası para sisteminin temelini oluşturmuş; ABD'nin doların altına konvertibilitesini tek taraflı sonlandırdığı 1971 yılına kadar varlığını sürdürmüştür. Çift metal (altın-gümüş) sistemindeki dengesizlikler ve David Ricardo'nun serbest ticaret ile otomatik denge teorileri, Avrupa ülkeleri ve ABD'nin bu sisteme geçişini hızlandırmıştır. Özellikle 1844'te İngiltere'de çıkarılan Peel Yasası, banknot ihracının altın rezervlerine sıkı sıkıya bağlanmasını zorunlu kılmıştır. Ancak sistem, 1931'de İngiltere ve 1933'te ABD'nin altın standardını terk etmesiyle çökmüş, kalıntıları 1973'te tamamen kaldırılarak yerini fiziksel bir karşılığı olmayan itibari para sistemine bırakmıştır. Bu sistemin en büyük avantajı enflasyonu kontrol altına alması olsa da, tarihsel deneyimler katı kuralların deflasyona ve ekonomik istikrarsızlığa yol açabileceğini göstermiştir.