Η αερόβια άσκηση (ή καρδιαγγειακή άσκηση) είναι σωματική δραστηριότητα χαμηλής έως μέτριας έντασης, όπως το τρέξιμο, το κολύμπι, η ποδηλασία και το περπάτημα, που βασίζεται στο οξυγόνο για την παραγωγή ενέργειας μέσω του μιτοχονδριακού μεταβολισμού, αναδιαμορφώνοντας μάλιστα ιστούς όπως το ήπαρ και η καρδιά. Ακόμη και μόλις 11 λεπτά άσκησης την ημέρα (ή 1 ώρα και 15 λεπτά την εβδομάδα) μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, καρδιαγγειακών παθήσεων, εγκεφαλικού και καρκίνου, ενώ οι επίσημες συστάσεις προτείνουν 2,5 ώρες μέτριας έντασης άσκηση την εβδομάδα. Η επιστημονική της θεμελίωση ξεκίνησε το 1922, όταν ο Άρτσιμπαλντ Χιλ εισήγαγε τη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και μοιράστηκε το Νόμπελ Φυσιολογίας με τον Ότο Φριτς Μάγιερχοφ, ενώ σημαντικές συνεισφορές ήρθαν από επιστήμονες όπως οι Χένρι Τέιλορ, Περ-Όλοφ Όστραντ και Μπενγκτ Σάλτιν τις δεκαετίες του 1950 και 1960. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το τζόκινγκ έγινε δημοφιλές και το 1961 τα Σχέδια Άσκησης της Βασιλικής Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας έθεσαν τα θεμέλια της σύγχρονης κουλτούρας γυμναστικής. Ο Δρ. Κένεθ Χ. Κούπερ επινόησε τον όρο «αερόμπικ» το 1966, εξέδωσε το ομώνυμο βιβλίο το 1968 και ίδρυσε το Ινστιτούτο Κούπερ το 1970, ενώ ενέπνευσε την Τζάκι Σόρενσεν να δημιουργήσει την αεροβική χορού και την Τζούντι Μίσετ να αναπτύξει τη Jazzercise τη δεκαετία του 1970. Τέλος, η δεκαετία του 1970 είδε μια μεγάλη άνθηση του τρεξίματος και η αεροβική στο σπίτι εκτοξεύτηκε σε δημοτικότητα παγκοσμίως το 1982 με το βίντεο ασκήσεων της Τζέιν Φόντα, ενώ αργότερα προστέθηκε και το step aerobics.