Olaf II Haraldsson Święty (ur. 995, zm. 29 lipca 1030) był królem Norwegii w latach 1016–1028 i jedną z najważniejszych postaci w historii Skandynawii. Jego panowanie skupiło się na wprowadzeniu chrześcijaństwa jako religii państwowej — utworzył biskupstwa, zakazał spożywania końskiego mięsa i zniósł niewolnictwo. W 1028 roku został wygnany z kraju przez opozycję wspieraną przez duńskiego króla Kanuta Wielkiego, a podczas próby odzyskania tronu zginął w bitwie pod Stiklestad 29 lipca 1030 roku. Co ciekawe, chrzest przyjął w Rouen w Normandii, gdzie zainspirował się postacią Karola Wielkiego (stąd imię jego syna, Magnusa). Po śmierci uznano go za męczennika, a dziś jest czczony jako święty zarówno w Kościele katolickim, jak i prawosławnym. Jego dziedzictwo uczyniło go patronem Norwegii i symbolem narodowej jedności.