Olaf I Tryggvason (ur. ok. 963–968, zm. 9 września 1000 r.) był królem Norwegii w latach 995–1000, znanym jako bezwzględny wiking i gorliwy chrystianizator. Urodzony jako pogrobowiec, po śmierci ojca wychowywał się w Nowogrodzie Wielkim na Rusi, a już w wieku 12 lat rozpoczął karierę morskiego rozbójnika grasującego na Bałtyku. Jako wódz wikingów dwukrotnie najechał Anglię (w 991 i 994 r.), wymuszając ogromne okupy od króla Ethelreda II i odnosząc zwycięstwo pod Maldon, a podczas drugiej wyprawy przyjął chrzest. Po powrocie do Norwegii w 995 r. objął tron i próbował siłą wprowadzać chrześcijaństwo, zakładając miasto Nidaros (dzisiejszy Trondheim) na miejscu zburzonej pogańskiej świątyni. Jego agresywna polityka doprowadziła do zawiązania potężnej koalicji (król Danii Swen Widłobrody, król Szwecji Olaf Skötkonung oraz jarl Eryk), która pokonała go w bitwie pod Svold. Według legendy Olaf utonął, a jego ciała nigdy nie odnaleziono, co dało początek pogłoskom, jakoby widziano go w Jerozolimie; jego żona Tove zmarła wkrótce po tych wydarzeniach.