Ο Πρώτος Κρητικός Πόλεμος (205–200 π.Χ.) ήταν μια σύγκρουση που έφερε αντιμέτωπο τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Ε΄, μαζί με τη Σπάρτη, την Αιτωλική Συμπολιτεία και κρητικές πόλεις (όπως Ολούς και Ιεράπυτνα), με τη Ρόδο και τους συμμάχους της (Πέργαμο, Αθήνα, Κνωσό, Βυζάντιο). Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι η Ρώμη βρισκόταν σε πόλεμο με την Καρχηδόνα και επιθυμώντας τον έλεγχο του ελληνικού κόσμου, ο Φίλιππος επιχείρησε να υποτάξει τη Ρόδο, αλλά το 202 π.Χ. ο συνασπισμένος στόλος των εχθρών του τον νίγησε στη Ναυμαχία της Χίου. Στη συνέχεια, η επέμβαση του βασιλιά της Περγάμου, Άτταλου Α΄, στην Αθήνα προκάλεσε τον πόλεμο με τους Αθηναίους, ενώ η σκληρή πολιορκία της Αβύδου και οι συνεχόμενες επιθέσεις του μακεδονικού στόλου οδήγησαν στο ρωμαϊκό τελεσίγραφο. Το 200 π.Χ., η είσοδος της Ρώμης στον πόλεμο σημάδεψε το τέλος του Κρητικού Πολέμου και την αρχή του Β΄ Μακεδονικού Πολέμου, που έληξε το 197 π.Χ. με την συντριπτική ήττα του Φιλίππου στη μάχη των Κυνός Κεφαλών. Η επόμενη Συνθήκη των Τεμπών ήταν ιδιαίτερα σκληρή για τον βασιλεία: αναγκαιζόμενος να εγκαταλείψει τις πόλεις της νότιας Ελλάδας, να παραδώσει τον στόλο του, να καταβάλει πολεμική αποζημίωση και να στείλει τον γιο του Δημήτρη ως όμηρο στην Ρώμn.