Harald III Srogi (Harald Hardrada) – król Norwegii w latach 1045–1066, urodzony przed 1015 rokiem – jest powszechnie uważany za „ostatniego wikinga” i „piorun północy”. W młodości walczył w bitwie pod Stiklestad (1030), w której zginął jego przyrodni brat Olaf II Święty, a sam Harald musiał uciekać na Ruś, a następnie do Bizancjum, gdzie służył jako dowódca elitarnej gwardii wareskiej – wojował m.in. na Sycylii i w Bułgarii, wracając z ogromną sławą i majątkiem. W 1045 wrócił do Norwegii i został współrządcą Magnusa I Dobrego, a po jego śmierci w 1047 objął samodzielne rządy, założył miasto Oslo (1048) oraz przez wiele lat (1048–1064) wojował z Danią, niszcząc m.in. handlowe grod Hedeby, choć bez ostatecznego zwycięstwa. W 1066 r. zgłosił pretensje do tronu angielskiego na mocy umowy między Magnusem a Hardekanutem – najechał Anglię, zdobył York, ale zginął 25 września 1066 trafiony strzałą w gardło podczas bitwy pod Stamford Bridge z Haroldem II Godwinsonem. Pomimo że budził grozę jako olbrzymie (210 cm wzrostu) i bezwzględny wojownik, był człowiekiem religijnym; jego żoną była Elżbieta, córka księcia kijowskiego Jarosła Mądro, a z ich małżeństwa pochodziły dwie córki – Inegarda i Maria, które dodały związki z europejskimi rodami królewskimi.