Η Βούλα Δαμιανάκου (1914 – 19 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν μια πολυσχιδής Ελληνίδα δημιουργός, γνωστή ως συγγραφέας, ποιήτρια, πεζογράφος και μεταφράστρια, αφήνοντας έντονο στίγμα στην ελληνική λογοτεχνία και κοινωνία.

Γεννημένη στην Πάντια Λακωνίας (σημερινή Μυρσίνη), συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση, ενώ από το 1950 συνδέθηκε βιοτικά και δημιουργικά με τον θεατρικό συγγραφέα Βασίλη Ρώτα έως τον θάνατο του το 1977.

Το όνομά της συνδέθηκε επίσης με την υπόθεση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, καθώς τον φιλοξένησε διωκόμενο στην Αθήνα, εμπειρία που αποτύπωσε στο βιβλίο της «Ο Οτσαλάν στο σπίτι μου» (2000).

Στο μεταφραστικό της έργο ξεχωρίζουν οι μεταφράσεις του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (από κοινού με τον Ρώτα) και του Φιονόρ Ντοστογέφσκι, ενώ στο λογοτεχνικό της στίγμα συνέβαλλε με ψευδώνυμα, όπως "Αλκυόνα" και "Ειρήνη Πεζοπόρου", δημοσιεύοντας στο περιοδικό «Λαϊκός Λόγος».

Έγραψε πολυάριθμα έργα, μεταξύ των υπόλλων τα «Μανιάτικα Μοιρολόγια» και «Παροιμίες και ρήτρες από το έργο του Σαίξπηρ», με βαθιά πολιτική και κοινωνική σκέψη που διατηρεί ένα ακτιβιστικό πνεύμα σε όλη της ζωής.

Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 102 ετών, έχοντας διανύσει μια πραγματικά "ασυμβίβαστη" ζωή, αφήνοντας πίσω της ένα πλούσιο, περηφικό αλλά και ασυμβίβαστα πολιτικό έργο.