موشک‌های بالستیک، بر خلاف موشک‌های کروز، تنها در ابتدای پرتاب نیروی محرکه دارند و پس از آن بدون موتور، مسیر خود را با کمک گرانش و اینرسی در یک قوس بالستیک ادامه می‌دهند و برای پیمودن مسافت‌های بسیار طولانی به فضای زیرمداری می‌روند. نخستین پیشگام این فناوری، موشک وی-۲ آلمان نازی به سرپرستی ورنر فون براون بود که در ۳ اکتبر ۱۹۴۲ پرتاب شد و در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۴ به نخستین شیء ساخت‌بشری در فضا تبدیل شد؛ پس از آن، آر-۷ شوروی به عنوان نخستین موشک بالستیک قاره‌پیما (ICBM) شناخته شد. پرواز این موشک‌ها شامل سه مرحله است: فاز تقویتی (موتوردار با جدایی‌مرحله‌ها)، فاز میانی (طولانی‌ترین بخش بدون نیرو، با سرعتی در حدود ۷ تا ۱۰ کیلومتر بر ثانیه) و فاز بازورود به جو (با سرعت ۶ تا ۸ کیلومتر بر ثانیه) که در آن اصطکاک هوا مسیر سقوط را تغییر می‌دهد. از نظر برد، آن‌ها به دسته‌های تاکتیکی (زیر ۳۰۰ کیلومتر)، کوتاه‌برد، میان‌برد و قاره‌پیما (بیش از ۵۵۰۰ کیلومتر) تقسیم می‌شوند و از پرتاب‌گرهای زمینی، هوایی، دریایی و زیردریایی شلیک می‌شوند. بزرگ‌ترین حمله موشکی تاریخ در ۱ اکتبر ۲۰۲۴ رخ داد؛ جایی که سپاه پاسداران ایران حدود ۲۰۰ موشک (مانند فتاحی-۱ و خیبرشکن) را در مسافتی ۱۵۰۰ کیلومتری در کمتر از ۱۵ دقیقه به سمت اسرائیل پرتاب کرد و به آن رسید.