Het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) definieert radioactief afval als materiaal met radioactieve isotopen waarvoor geen praktische toepassing meer bestaat, maar de juridische status en het verwerkingsbeleid worden door nationale overheden vastgesteld. Afhankelijk van de halveringstijd kan dit afval gedurende korte of extreem lange periodes (tot wel honderdduizenden jaren) een gevaar vormen voor de volksgezondheid en het milieu. Om de opslag te standaardiseren, heeft het IAEA een internationaal classificatieschema opgesteld, variërend van vrijgesteld afval (EW) en zeer laagactief afval (VLLW) tot middelactief (ILW) en hoogactief afval (HLW). Hoogactief afval, met een radioactiviteit tot wel 1.000.000 TBq/m³, genereert significante warmte en vereist opslag in geologisch stabiele aardlagen op honderden meters diepte, omdat de straling pas na honderdduizenden jaren tot een veilig niveau afneemt. Daarnaast wordt onderscheid gemaakt tussen kortlevend afval (SLW, met een halfwaardetijd korter dan 30 jaar) en langlevend afval, wat bepalend is voor de keuze tussen bovengrondse opslag of diepe ondergrondse berging. Deze classificaties zijn essentieel om de juiste beschermingsmaatregelen te treffen en de risico's voor mens en milieu te minimaliseren.