ไอศกรีม

ไอศกรีม

ไอศกรีม (หรือที่เรียกกันติดปากว่า “ไอติม”) คือของหวานแช่แข็งที่ผสมระหว่างนม ครีม และน้ำตาล แล้วนำไปผ่านการฆ่าเชื้อและปั่นในอุณหภูมิเย็นจัดเพื่อเติมอากาศให้เนื้อเนียน มีประวัติศาสตร์อันไม่แน่ชัด แต่มีการอ้างอิงว่าเริ่มต้นตั้งแต่การเสิร์ฟหิมะผสมน้ำผึ้งในจอมจักรพรรดิเนโรของโรมัน ไปจนถึงการเผยแพร่ในยุโรปผ่านมาร์โค โปโล และเชฟในราชสำนักอังกฤษ

สำหรับประเทศไทย ไอศกรีมเริ่มเข้ามาใน สมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งเป็นหนึ่งในวัฒนธรรมตะวันตกที่ทรงนำมาเผยแพร่หลังเสร็จการประพาสอินเดีย ชวา และสิงคโปร์ แต่ในเวลานั้นน้ำแข็งต้องนำเข้าจากสิงคโปร์ จึงทำให้ไอศกรีมเป็นของวิเศษและเป็นสิทธิตลเฉพาะของเจ้านายและขุนนางเท่านั้น

ต่อมาคนไทยได้ดัดแปลงเป็น “ไอติมกะทิ” ที่ใช้น้ำกะทิสดผสมน้ำตาล ปั่นจนได้เนื้อเนียนเป็นเกล็ดและขายแบบตักใส่ถ้วย โรยถั่วลิสงหรือกินกับลูกชิด ข้าวหนียวและข้าวหนัง

ใน รัชกาลที่ 7 ได้เกิดไอศกรีมหลอดหรือแท่งแบบใหม่ โดยนำน้ำหวานใส่หลอดสังกะสีแล้วเขย่าให้แข็ง มีไม้เสียบ ขายเร่ตามถนนพร้อมกับเอากระดิ่งเป็นสัญญา เสริมด้วยไอเดียลุ้น “ไม้แดง” ซึ่งหากเสียบได้ไม้ที่มีสีแดง จะได้กินฟรีอีกหนึ่งแท่ง

จนปัจจุบัน ไอศกรีมในไทยมีวิวัฒนาการหลากหลายรูปแบบ เช่น ไอศกรีมโคน เชอร์เบต ซอฟต์เซิร์ฟ ไอศกรีมถ้วย และไอศกรีมขมมปัง แต่ยังคงเอกลักษณ์และความอร่อยรวมถึงความทรงจำความเป็นมายาวนานได้อย่างกลมกลืนกับวัฒนธรรมการกินของคนไทยทั้งประเทศ