Św. Antoni z Padwy (właśc. Fernando Martins de Bulhões, 1191–1231) był portugalskim franciszkaninem i teologiem, znanym jako „Doktor Ewangeliczny” i jednym z najbardziej czczonych świętych Kościoła katolickiego. Początkowo kanonik regularny w Lizbonie i Coimbrze, w 1220 roku wstąpił do franciszkanów, marząc o śmierci męczeńskiej w Maroku, jednak choroba uniemożliwiła mu tę podróż i skierowała ku życiu kaznodziei. Słynął z niezwykłych kazań oraz działalności przeciwko herezyjom, nauczając m.in. w Bolonii (gdzie był pierwszym lektorem franciszkańskiego studium teologicznego) i we Francji. W 1227 roku został prowincjałem zakonu w Romanii, a swoją siedzibę obrał w Padwie, gdzie rozwinął owocną działalność duszpasterską i nauczycielską. Zmarł 13 czerwca 1231 roku w Arcelle koło Padwy, a jego kult szybko rozprzestrzenił się na cały świat; jest przyzywaną przede wszystkim jako patron rzeczy zgubionych i ubogich.