نرخ بهره درصدی است که بابت ارزش زمانی پول و جبران کاهش ارزش آن در آینده، از وام‌گیرنده دریافت می‌شود؛ تعریف فیشر آن را «پاداش پرداختی بر پول در یک تاریخ معین» توصیف می‌کند. در اقتصاد، این نرخ مانند ترمز و گاز خودرو عمل می‌کند: بانک مرکزی با افزایش آن تورم را مهار و با کاهش آن رشد اقتصادی را تحریک می‌کند. در بازارهای مالی، به‌ویژه فارکس، نرخ بهره به قطبی برای جریان سرمایه تبدیل می‌شود و پول‌ها به سمت ارزهایی با بازده بالاتر کشیده می‌شوند. محاسبه این نرخ به دو صورت ساده (ضرب اصل پول در نرخ و زمان) و مرکب (محاسبه سود بر روی سودهای قبلی) انجام می‌شود و عواملی مانند دستورالعمل‌های دولت، عرضه و تقاضا و ریسک وام‌گیرنده در آن اثرگذارند. در سیاست پولی، بانک‌های مرکزی با کاهش نرخ بهره، مصرف و سرمایه‌گذاری را افزایش و با افزایش آن، تورم را مهار می‌کنند. برای مقایسه محصولات مالی، مفاهیمی مانند نرخ پایه، نرخ سالانه (APR) و نرخ سالانه مؤثر (AER) استفاده می‌شود که به مصرف‌کنندگان کمک می‌کند ساختارهای متفاوت پرداخت را بسنجند.نرخ بهره درصدی است که به‌عنوان هزینه قرض‌گرفتن پول و به‌منظور جبران ارزش زمانی آن، از وام‌گیرنده دریافت می‌شود؛ فیشر آن را پاداش پرداختی بر پول در یک بازه زمانی مشخص تعریف می‌کند. در اقتصاد، نرخ بهره مانند ترمز و گاز خودرو عمل می‌کند: بانک مرکزی با افزایش آن تورم را مهار و با کاهش آن رشد اقتصادی را تحریک می‌کند و در بازارهای مالی مانند فارکس، پول‌ها به سمت ارزهایی با بازده بالاتر جریان می‌یابند. محاسبه آن به‌دو شکل ساده (ضرب اصل پول در نرخ و زمان) و مرکب (بهره بر بهره) انجام می‌شود و عوامل مؤثر بر آن شامل دستورالعمل‌های دولت، عرضه و تقاضای بازار، ریسک وام‌گیرنده و زمان بلوغ سرمایه‌گذاری است. این نرخ در دو وضعیت عمده کاربرد دارد: پرداخت سود ماهانه به سپرده‌های بانکی و دریافت ماهانه‌قسط از وام‌گیرندگان. به‌عنوان ابزار سیاست پولی، بانک‌های مرکزی با کاهش نرخ بهره، مصرف و سرمایه‌گذاری را تقویت می‌کنند، هرچند نرخ پایین ممکن است خطرناک و تورم‌زا باشد. برای مقایسه محصولات مالی نیز مفاهیمی مانند نرخ پایه، نرخ سالانه (APR) و نرخ سالانه مؤثر (AER) به‌کار می‌رود که به مصرف‌کنندگان در تصمیم‌گیری با یک مبنای مشترک کمک می‌کند.