Ozon (O₃) is een krachtige oxidator dat in 1840 werd ontdekt door Christian Friedrich Schönbein en zijn naam dankt aan het Griekse ozein ('ruiken'), vanwege de kenmerkende prikkende geur. In de stratosfeer vormt het een essentiële ozonlaag die schadelijke ultraviolette straling tegenhoudt, maar deze laag wordt aangetast door chloorfluorkoolstofverbindingen (cfk's), waardoor het Montrealprotocol sinds 1989 een verbod hierop heeft ingesteld. In de troposfeer is ozon echter een vervuilende stof, die ontstaat door de reactie van zonlicht met stikstofoxiden en koolwateren uit auto-uitlaatgassen, bekend als fotochemische smog. Deze 'slechte' ozon kan het longweefsel van mens en dier aantasten en de groei van planten beschadigen, terwijl de ozonlaag juist bescherming biedt. Praktisch wordt ozon echter ook toegepast als een desinfectiemiddel voor bijvoorbeeld drinkwater, met het voordeel dat het – in tegenstelling tot chloor – geen smaak of geur achterlaat in het water.