Skok o tyczce to konkurencja lekkoatletyczna, w której zawodnicy pokonują poprzeczkę, odbijając się od ziemi za pomocą tyczki; pierwsze zawody odbyły się już w 1850 roku. Historyczną rewolucję przyniosło zastąpienie sztywnych tyczek (drewnianych, bambusowych czy aluminiowych) elastycznymi z włókna szklanego i węglowego, co pozwoliło na skoki ponad 6 metrów (przy starych rekordach wynoszących zaledwie 4,82 m). Absolutnym rekordzistą świata jest Armand Duplantis, który skoczył 6,31 m w hali (2026 r.) i 6,30 m na stadionie (2025 r.), podczas gdy wśród kobiet rekordy należą do Jeleny Isinbajewej (5,06 m) i Jennifer Suhr (5,03 m w hali). Polskimi rekordzistami są natomiast Piotr Lisek (6,02 m) oraz Anna Rogowska (4,85 m w hali). Nowoczesny sprzęt, taki jak tyczki o długości do 5,20 m, bezpieczne zeskoki z pianki oraz specjalne stojaki, znacząco podniósł poziom tej dyscypliny. Co więcej, od 1995 roku oficjalnie notowane są rekordy kobiet, a rozwój technik (np. wznoszenie nóg w 1889 r.) oraz wprowadzenie mat w 1957 r. uczyniły skok o tyczce jedną z najbardziej spektakularnych konkurencji lekkoatletycznych.