زبان اسپانیایی (با نام‌های اسپانیولی و کاستیایی نیز شناخته می‌شود) یک زبان رومی از خانواده هندواروپایی است که با داشتن نزدیک به ۵۰۰ میلیون گویشور بومی، دومین زبان پُرگویش‌ور جهان (پس از ماندارین) و چهارمین زبان از نظر کل گویشوران محسوب می‌شود. این زبان در سده پنجم میلادی پس از فروپاشی امپراتوری روم از لاتین عامیانه در شبه‌جزیره ایبری شکل گرفت و نخستین متون آن در سده نهم پدید آمدند، اما استفاده نوشتاری منظم آن در سده سیزدهم در تولدو (پادشاهی کاستیا) آغاز شد و از سال ۱۴۹۲ به قاره آمریکا و سایر مستعمرات اسپانیا منتقل شد. از دیدگاه زبان‌شناسی، اسپانیایی بسیار به لاتین نزدیک است (بر اساس پژوهش ماریو پی در ۱۹۴۹ با ۲۰٪ تفاوت)، به‌طوری که حدود ۷۵٪ از واژگان آن ریشه لاتین دارند و به دلیل دوران اندلس، حدود ۸٪ از واژگان آن عربی هستند و همچنین از زبان‌های باسکی و زبان‌های بومی قاره آمریکا مانند کچوا و ناهواتل واژه گرفته است. اسپانیایی یکی از شش زبان رسمی سازمان ملل و زبان رسمی اتحادیه اروپا و بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی است، اما با وجود این جایگاه، در تولیدات علمی برجسته نیست و بیشترین کاربرد آن در علوم اجتماعی، پزشکی و علوم انسانی است؛ همچنین سومین زبان پرکاربرد در اینترنت به شمار می‌رود. نام این زبان در اسپانیا معمولاً «کاستیایی» (castellano) است که از واژه لاتین به معنای دژ گرفته شده و در قانون اساسی ۱۹۷۸ نیز به کار رفته است، در حالی که واژه «اسپانیایی» (español) ریشه در زبان پرونسی دارد و آکادمی سلطنتی اسپانیا هر دو نام را معتبر می‌داند.